ရင္ကိုလာမွန္ေရ ဖုန္းစကားသံ

နွင္းစက္တိ ပိန္းပိတ္ေအာင္ ေမွာင္နိန္ေရ ဝန္းက်င္တခုလံုး ပရိတ္ၿမည္သံကလြဲလို ့တိန္းလို ့ပါ။တခါတခါဆြဲဆြဲငင္ငင္ အူလိုက္ေတ ခြီးအူသံတိေရ တိတ္ဆိတ္မွုကို ၿဖိုခြဲလို ့ၾကားရပါေရ။ ၿပာသိုလၿဖစ္လို ့လည္း ခ်မ္းအီးေရဆိုေစာ္ အသားတိပင္မက အရိုးကပါအီးလာပါေရ လုပ္လက္စအလုပ္တိကို သိမ္းဗ်ာယ္ တိုင္ကပ္နာရီကို မ်က္စိ အၾကည္ ့ေရာက္လားပါေရ။ညဥ္ ့(၁၂)နာရီထိုးဖို ့(၅)မိနစ္အလိုရွိပါဗ်ာယ္။ အီးစက္နိန္ေရ တပည္ ့ေခ်တေယာက္ ခူးပစ္ခေရ ထမင္းေလာင္ဗြမ္းက ေစာင့္နိန္ေရခါ ခ်မ္းေကလည္း မတတ္နိုင္ပါ စားဖို ့လို ့ထိုင္ပါေရသိမ္ ့’’အဟမ္းအဟမ္း အိမ္ရွင္ရို  ့အိပ္ကတ္ပါယာလား မီးကလင္းလို ့ၿမင္ေရ’’

ေဒေလာက္ ညဥ္႔ခါ ဇာကအာဂႏၱဳ ေလးမသိ ၿခံဝဝါးတံခါးကို ဖြင္ ့လိုက္ေစာ္နန္ ႔ အိုမင္းနီေရ ဝါၾကီးတေယာက္ နန္ ့ေနာက္က ၿမီးအရြယ္ ကေလ ့ေမေခ် တေယာက္ ကေလေခ်တေယာက္

‘’ထိုင္ကတ္ပါ ဇာကလာကတ္စာဘာေလး’’ ေလာကြတ္စကားလို ့မဆိုသာေကလည္း မသိမသာအကဲခတ္ဗ်ာယ္ မိန္းၿဖစ္လိုက္ပါေရ။ ကေလေခ်က ခ်က္ခ်င္း ‘’ေဒပိုင္ဘာ ဘက်ီး ကြ်န္ေတာ႔ အဖိုးပါ ေဒသူကညီမပါ ဘားဘာနန္ ့ဆက္သြယ္ဖုန္းဆက္ခ်င္လို ့ ဟိုးအဝီးကပင္ ဝမ္းစာစပါးေရာင္းလ႔ို လာကတ္စာဘာ ေကာင္းဆင္းရဲဘာေရ ေစာေစာေခ်က ပင္ ဘုတ္ၾကံဳစီးလို ့လာကတ္စာဘာ အိမ္ကမိုးထကပင္ ေကာက္ညင္းစားလို ့လမ္းမွာ ဘုတ္ေလးပ်က္နိန္ပါေရ ေယနန္ ့တရက္လံုး ထမင္းမစားရဘာသိမ္ ့ေငြပါလာစာနန္ ့ေလာက္ပါဖို ့လား ေၾကာင္းရလို ့ ဖုန္းဆက္ခ ဇာေလက္ကုန္ဖို ့မွန္းမသိခါ တခုေလးမစားဝန္ ့ခဘာ’’ဆက္တိုက္ေၿပာနိန္ရလို ့အာေၿခာက္ လားဟန္တူပါေရ ယင္းအတြက္ မ်က္စိက ထိုဖက္ေဒဖက္ ရွာနိန္ခါအလိုက္သိသိနန္ ့ရီသန္ ့ပုလင္းကိုခ်ပီးလိုက္ပါေရ။

‘’ေဒရီက ေဖ ့ခ်ာနန္ ့ဝယ္ရစာပါမနား ဘက်ီးမွာ ဒိုးအိုး(ဘရီ)မဟိဘာလား’’ ဆင္းရဲဟန္ေပါက္နိန္ေကလည္း ဆက္ဆံရီးေၿပၿပစ္တတ္သူ ထင္ပါယင္ ့ကြ်န္ေတာ္က စိေခ် ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းက်ေအာင္ ‘’ေသာက္ေသာက္ အစစ္ေကရို ႔ အားမနာေက ့ေဒ ကိုယ့္အိမ္ပိုင္မွတ္ စိုးေခ်ေဝး အာဂႏၱဳလာေရ ထမင္းစားကတ္ကတ္စီ ခူးလိုက္ ထထ’’အိပ္နိန္ေရ တပည္႔ေခ်ကို ေဒေလာက္ခ်မ္းေစာ္မွာ မနိုးခ်င္ေကလည္း မတတ္နိုင္ အလိုက္သိထားေရ တပည္ ့ေခ်က ၿဗဳန္းခနဲ ့ထဗ်ာယ္ ဆရာအတြက္ခူးထားေရ ထမင္းနန္ ့ မိုးထေစာေစာ ထမင္းေက်ာ္စားဖို ့ထားေရ အိုးထဲမွာ သီးသန္ ့ဖယ္ထားေရ ထမင္းတိကို ခူးနီယင္းနန္ ့ဘင္ၿခင္းထဲက ၾကက္ဥတိ ၾကက္သြန္ ဆား ဆီ အစံု လုပ္ဗ်ာယ္ သံုးေယာက္စာ ထမင္းပြဲကို ပ်င္ဆင္နိန္ပါေရ။ ေဒနိန္ ့အာစရိ ငတ္ဗ်ာယ္ဆိုေရ အသိနန္ ့ အၾကည္ ့ကို တခ်က္ၿပခယင္း

ဆရာၿဖစ္ေတလူအတြက္ လဘက္ရည္ခ်ိဳတခြက္နန္ ့ အဖန္ရည္တည္ဖို ့ထန္းညက္ဗူးကို လက္တဖက္က ကိုင္လို ့လက္ကဒိန္းမွာေလးညွပ္လို ့ က်ံတဖက္နို ့စည္သၾကား အဖန္မွုံ ့တိကို ယူဗ်ာယ္ မီးဖိုသို ့ထြက္လားခါမွ ‘’စားကတ္ပါ အားမနာပါေက ့နန္ ့’’ပလုပ္ပေလာင္း အားရပါးရစားနိန္ေရ ဝါၾကီးနန္ ့ေဂါင္းငံု ့စားနိန္ကတ္ေတ ေမာင္ႏွမ နွစ္ေယာက္ ကိုၾကည္ ့ဗ်ာယ္ အင္းတထပ္အငတ္ခံ လွဴလိုက္ေတ အလွဴတခုပါလားလို ့စိုင္းစားမိပါေရ။စားေသာက္ၿဗီးကတ္ဗ်ာယ္ ၿဖစ္လို ့ေစာေစာက ရုပ္နန္ ့မဆိုင္ဘဲ အင္တန္ေခ် လန္းဆန္းနိန္ပါေရ။ကြမ္းစားသြားတိ ငုတ္တိငုတ္တုတ္နန္ ့ထမင္းေကြ်းေရ အတြက္ပီးလာေရ ဆုေၾကာင္ ့ရင္ထဲမွာ ပိတိၿဖာမိေစာ္ကအမွန္ပါ။

‘’အဖိုး ဆရာကမာၿဗီးသား ခ်မ္းသာဖို ့လည္းခက္ဖို ့မဟုတ္ ဟို….အယင္စေကစြန္ဘာစီ ဆု ကိုရာပီးရဘာဖို ့’’ဇာအခ်ိန္ကပင္ ေစာင္႔လို ့နိန္ေရ ခ်စ္တပည္ ့ေခ် အခ်ြန္းစကားအတြက္ ငါးေယာက္စလံုး ‘’ဝါး’’ ကနဲ ့ရယ္ၿဖစ္မိကတ္ပါေရ။ ညဥ္ ့နက္လာေစာ္နန္ ့စကားဝိုင္းက စိေခ်သြက္လာပါေရ အလုပ္ကိစၥဖက္ကို လွည္႔လိုက္မိပါေရ အေမရိကန္ဖုန္းနံပါတ္တခု ထုတ္ပီးေရ အတြက္ အခ်ိန္ကလည္း စိသားကိုက္ ၿမန္မာညဥ္ ့တနာရီခြဲ အေမရိကမွာ မြန္းတည့္ပါ မိမိဖုန္းကို ေကာက္ဆက္လိုက္ပါေရ။

’’ဟလို မဂ္လာဘာ ကြ်န္ေတာ္ ရခိုင္ၿပည္ ေၿမပံုၿမိဳ ့ထက္ကဆက္နိန္ေစာ္ဘာ အကိုယ္ ့အဖနန္ ့သားသမီးတိလည္း အနားမွာ ရွိပါေရ ယင္းကၿပန္ေခၚလိုက္ပါနန္း’’ကြ်န္ေတာ္က ဝါၾကီးရို ့ေငြအနည္းေခ် ကုန္ေအာင္ ၿပန္ေခၚခိုင္းလိုက္ေစာ္ပါ တပည္ ့ေခ် ထဲပီးလာေရ ဓါတ္ဗူးရာ တက္တက္ေၿပာင္လားပါယင္ ့ ဖုန္းကၿပန္မေခၚ အားကိုးတၾကီး ၾကည္ ့နိန္ကတ္ေတ ၿဖစ္လို ့ထပ္လို ့ေခၚလိုက္ပါေရ အေမရိကန္က ခ်က္ခ်င္းကိုင္ပါေရ။

‘’ေဆာ္ရီ ၿဗာသာ ေဒၚလာထဲ ့ဖို ့မရသိမ္ ့ေဒ ဘားဘာကို ပီးလိုက္္ပါ တခ်က္’’ ၿမီးအဖိုးတိ နာရီဝက္နီးပါး ေၿပာလို ့မဆံုး ကေလေခ်က အလိုက္သိလို ့’’ထားဖိဖိုးဖို ေငြဇာေလက္က်ယာေလးမသိ’’သားနန္ ့ဖုန္းေၿပာၿဖစ္ေစာ္ အဆင္ေၿပဟန္မတူပါ ေယဇဴးေၾကာင္းေငြက အနည္းေခ် ပါလာေစာ္မွာ နာရီဝက္ ဆက္ကတ္ေတဆိုပါေက

အေတြးစတိကို ၿဖတ္လိုက္ပါေရ။ အဓိပၸါယ္မဲ့ မ်က္စိအၾကည္ ့ကို ေအာက္သို ့ဇာမဟုတ္စိုက္ၾကည္ ့ထားပါေရ အေမရိကမွာ နိန္ေရ သား ေဒမွာ က်ံခေရ သားသမီး လားဖို ့ခါ ေရာင္းလို ့ေပါင္လို ့ပီးလိုက္ေတေငြ သားအၾကီးရွင္ၿပဳဖို ့ကိစၥ နန္ ့ ေငြေတာင္းဖို ့လာေရ အဖ

ဝါၾကီး ေမွ်ာ္လင္ ့ခ်က္ မပီၿပင္လို ့ပြင္ ့အံလာေရ စကားတိက ကြ်န္ေတာ ့ႏွလံုးသားကို နာက်င္မိေစာ္ေတာ ့ခါ အမွန္ပါရာ။ ေယဒါေလးသြင္ ့နိန္စိုင္ၾကံုနိန္ရ ၾကားနိန္က် စကားတိပိုင္ၿဖစ္နိန္ဘာဗ်ာယ္။မိုးကေရာင္နီပ်ိဳးပါလတ္ပါေရ။က်သင္ ့ေငြကိုေလ်ွာ႔လို ့ယူလိုက္ပါေရ။ေဂါင္းငိုက္လို ့ထြက္ခါလားကတ္ေတ သူရို ့ေနာက္ေက်ာ ့ကို ၾကည္ ့လို ့သက္ၿပင္းအသာေခ်ခ်လိုက္မိပါေရ။တညဥ္ ့လံုးမအိပ္ရသိမ္ ့ခါ လူကလည္း မလန္းဆန္းခ်င္ၿဖစ္လာဘာေရ။ အိပ္ရာဝင္ဖို ့လွဲလိုက္ပါေရသိမ္ ့ ဖုန္းကၿမည္လာပါေရ

ဖုန္းဆိုင္ၿဖစ္နိန္ေရ အတြက္လက္ခံမိန္းၿဖစ္ပါေရ။ တလမ္းေက်ာ္က အဖကိုေခၚခိုင္းေရ

နိုင္ငံၿခားကဖုန္း ေခၚပီးခေလး ေဖ ့သာယူလို ့မေကာင္းပါ။ အပါးေခ်ကလူ ၿဖစ္နိန္ပါေရ။မိုးမလင္းခ်င္ပါသိမ္ ့ဝါးကနဲ ့တခ်က္သမ္းမိပါေရ ေကာင္းေကာင္းပ်င္းဖို ့ေကာင္းေရ ၿခီလွမ္းတိနန္ ့နိုင္ငံၿခားက ေဒၚလာစား သားေတာ္ေမာင္ ဖုန္းထဲမွာ ၾကြားထားေစာ္တိကို အမွတ္ရမိဘာေရ။ အမွန္ေဒၚလာတိရေက အဖသည္ကို ဖုန္းေခ်တလံုးေတာင္ မဝယ္ပီးနိုင္ပါ နိန္ ့တိုင္းမဟုတ္ေကလည္း သံုးေလးရက္ၿခာ

တၿမိဳ ့လံုးက သူငယ္ခ်င္းတိ အမ်ိဳးတိကို ေခၚခိုင္းနိန္ပါေရ အလိုက္ကန္းဆိုးမသိေရ လူတေယာက္ ေဒပိုင္ၿပည္ပမွာ နိန္လို ့’’တလကို ေဒၚလာဇာေလာက္ရေရ လာခ်င္ေရ အကို ရခိုင္ကို တခုေလးမတိုးတက္ မီးမဟိ ကြန္ပ်ဴတာ အြန္လိုင္းမဟိ တိုက္မဟိ’’ ေအာ္မၾကာခင္က လားခေရ လူက ကြ်န္ေတာ္ တခုရာစိုးရိမ္မိေစာ္က အမွန္ပါ။ ယင္းလူဇာနိန္ ့ခါ ဖုန္းဆက္လို ့

‘’အကို မတိုးတက္ေတ ရခိုင္ၿပည္ကို မလာခ်င္လို ့ေဒမွာ အၿဖဴမ တေယာက္နန္ ့လက္ထပ္လိုက္ေတလို ့ ဘားဘာနန္ ့သူငယ္ခ်င္းတိကို ေၿပာၿပလိုက္ပါ’’ ဆိုေရ စကားကို ဇာနိန္ ့ေၿပာလာဘာဖို ့ေလးဆိုေစာ္ကို ေစာင္ ့လို ့ ၿခီလွမ္းတိ သြက္လာဘာဗ်ာယ္ေယ။

(လူနိန္ရပ္ၿမိဳ ့အမွန္တိကို လႊဲထားပါေရ ေယေကလည္းတိုက္ဆိုင္ခေက တိုက္ဆိုင္လူကို ရည္ညြန္းပါသည္။)

ခိုင္ဥကၠာပ်ံ(ေလးဝတီ)